ထိုင်းနိုင်ငံတွင် အမျိုးသားများ အဖြစ်များသည့် ပိုးဝင်ခြင်းအများစုမှာ အုပ်စုနှစ်ခု ရှိပါသည်၊ ၎င်းတို့မှာ ဘက်တီးရီးယားပိုးဝင်ခြင်းများ (ဆီးလမ်းကြောင်းပိုးဝင်ခြင်း၊ ပြတ်ရှဒဏ်ရာပိုးဝင်ခြင်း၊ လည်ချောင်းနှင့် အစာအိမ်ပိုးဝင်ခြင်းများ) နှင့် တစ်နှစ်ပတ်လုံး ပူအိုက်စွတ်စိုသော ရာသီဥတုတွင် ပေါက်ပွားလွယ်သည့် မှိုပိုးဝင်ခြင်းများ (ပေါင်ခြံပွေး၊ သဲဝဲနှင့် ခြေသည်းလက်သည်းမှိုစွဲခြင်းများ) တို့ ဖြစ်ကြသည်။
ဤရောဂါနှစ်မျိုးသည် ပုံစံချင်းဆင်တူတတ်သော်လည်း ကုသပုံမှာ လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်ပါသည်။ ပိုးသတ်ဆေးများသည် မှိုပိုးကို မပျောက်ကင်းစေနိုင်သကဲ့သို့ မှိုပိုးသတ်လိမ်းဆေးများသည်လည်း ဘက်တီးရီးယားပိုးကို မသေစေနိုင်ပါ။ ဆေးဆိုင်များတွင် အလွယ်တကူ ဝယ်ယူရရှိနိုင်သော စတီးရွိုက်ရောစပ်ထားသည့် လိမ်းဆေးများသည် အယားသက်သာစေတတ်သော်လည်း ရောဂါပိုးကိုမူ မသိမသာ ပိုမိုပျံ့နှံ့သွားစေတတ်သည်။
ထို့ကြောင့် ရောဂါရှာဖွေစစ်ဆေးခြင်းကို ဦးစွာပြုလုပ်ရခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ စနစ်တကျ စမ်းသပ်စစ်ဆေးပြီး လိုအပ်ပါက ဆီးစစ်ခြင်း၊ တို့ဖတ်ယူခြင်း သို့မဟုတ် အရေပြားခြစ်ယူစစ်ဆေးခြင်းတို့ဖြင့် မည်သည့်ပိုး ပေါက်ပွားနေသည်ကို အတိအကျ သိရှိနိုင်ပါသည်။ မှန်းဆပြီး ဆေး 3 မျိုးခန့် မှားယွင်းသုံးစွဲရမည့်အစား ရောဂါပိုးကို တိုက်ရိုက်ပစ်မှတ်ထားသည့် ဆေးပတ်လည်ကုသမှုတစ်ခုတည်းကိုသာ မှန်ကန်သောဆေးပမာဏဖြင့် ရရှိမည်ဖြစ်သည်။